Toen ik voor mijn verjaardag een thalassotherapieweekend aangeboden kreeg, zei ik in eerste instantie nee. Het idee om in het bijzijn van vreemden een zwempak, een open badjas en slippers aan te moeten trekken, ging mijn krachten te boven. Uiteindelijk stemde ik er met tegenzin mee in en zei tegen mezelf dat ik het met een grote handdoek zou doen. Zes maanden later ging ik terug, zonder handdoek, zonder badjas, zonder ontsnappingsplan. Het is hetzelfde thalassotherapiecentrum, ik ben degene die veranderd is.

Mijn 19-jarige dochter vroeg me ooit of ze ‘hetzelfde lichaam als ik zou hebben als ze ouder wordt’. Ze bedoelde er niets mee, ze stelde alleen maar een vraag. Maar ik zag mezelf die dag in zijn ogen, en het deed iets met mij. Ze had het over mijn heupen, ik wist het zonder dat ze het zei. Dit heeft mij doen besluiten om eindelijk op zoek te gaan naar een oplossing. Vandaag is mijn figuur veranderd, en de volgende keer dat ze mij een vraag stelt over haar veranderende lichaam, zal ik beter weten wat ik haar moet antwoorden.

Op een gegeven moment ben ik gestopt met het maken van foto’s van mezelf. 'S Morgens herkende ik mijn gezicht niet meer in de spiegel. Tegenwoordig sta ik op de foto's van mijn kinderen, en ik wist niet hoe erg ik ze miste."

Mijn zoon is dit jaar begonnen in het eerste leerjaar. Op haar eerste dag droeg ik een jurk met korte mouwen, zonder vest over de schouders. Dit is de eerste keer in zes jaar dat ik hem naar school breng zonder mijn armen te verbergen. Hij hield mijn hand vast tot aan de poort, ik ben zo blij!

Mijn man heeft mij twaalf jaar geleden mijn verlovingsring gegeven en sindsdien draag ik hem elke dag. Alleen zit hij de laatste tijd vast bij de tweede falanx. Ik moest hem uitdoen om te gaan slapen en zelfs dat was ingewikkeld! Ik begon tegen mezelf te zeggen dat ik het niet langer elke dag zou kunnen dragen. En dat was ondenkbaar...