Kiedy na urodziny zaproponowano mi weekend z talasoterapią, początkowo odmówiłem. Pomysł założenia kostiumu kąpielowego, rozpiętego szlafroka i klapek przed nieznajomymi przerósł moje siły. Skończyło się na tym, że zgodziłam się niechętnie, mówiąc sobie, że wystarczy mi duży ręcznik. Sześć miesięcy później wróciłam bez ręcznika, bez szlafroka, bez planu ucieczki. To ten sam ośrodek talasoterapii, to ja się zmieniłem.

Moja 19-letnia córka zapytała mnie kiedyś, czy będzie miała „takie samo ciało jak ja, gdy dorośnie”. Ona nic nie miała na myśli, po prostu zadała pytanie. Ale tamtego dnia zobaczyłam siebie w jego oczach i to coś na mnie zrobiło. Mówiła o moich biodrach, wiedziałem to bez jej mówienia. To właśnie sprawiło, że zdecydowałem się w końcu poszukać rozwiązania. Dziś moja sylwetka uległa zmianie i gdy następnym razem zada mi pytanie dotyczące jej zmieniającego się ciała, będę lepiej wiedziała, co jej odpowiedzieć.

W pewnym momencie przestałem robić sobie zdjęcia. Rano nie rozpoznawałem już swojej twarzy w lustrze. Dziś znajduję się na zdjęciach moich dzieci i nie wiem, jak bardzo za nimi tęskniłam.”

Mój syn zaczął w tym roku pierwszą klasę. Przez pierwszy dzień ubrałam sukienkę z krótkim rękawkiem, bez kamizelki przerzuconej przez ramiona. Po raz pierwszy od sześciu lat zabieram go do szkoły bez zakrywania rąk. Trzymał mnie za rękę aż do bramy, jestem taka szczęśliwa!

Mój mąż dał mi pierścionek zaręczynowy dwanaście lat temu i od tego czasu noszę go codziennie. Tyle że ostatnio utknął na drugiej falangi. Musiałem go zdjąć do snu, a nawet to było skomplikowane! Zaczęłam sobie wmawiać, że nie będę już w stanie tego nosić na co dzień. A to było nie do pomyślenia...